Mak.
Eunbyeol.
Awak...
Awak tak tercedera?
Awak okeykah?
Ya.
Saya okey.
Apa terjadi pada muka awak?
Lihatlah muka awak.
Mak.
Maafkan saya.
Macam mana...
Macam mana awak
boleh buat begini?
Kenapa sanggup buat begini?
Awak patut beritahu mak
sama ada awak masih
hidup atau tak.
Maafkan saya, mak.
Tapi
saya gembira jumpa mak.
Awak...
Awak benar-benar okey, kan?
Mak tak bermimpi, kan?
Awak tahu
betapa sakitnya
setiap kali mak fikirkan awak?
Maafkan saya.
Eunbyeol.
Eunbi.
(Episod 13)
Jadi
di mana kakak selama ini
dan apa kakak buat?
Saya kembali ke tempat
saya pernah tinggal dulu.
Semasa saya jumpa mak.
Rumah Harapan.
Kenapa?
Kenapa awak bersembunyi?
Sebab
saya bukan yang
pertama mak jumpa.
Bukan saya. Tapi Eunbi.
Apa?
Semasa saya ke Tongyeong
dalam percutian sekolah,
saya dapat tahu betapa
sukarnya hidup Eunbi.
Saya tahu sudah terlambat
tapi saya patut
buat perkara betul.
Saya rasa seperti
itu saja cara saya patut hidup.
Saya tak tahu
awak jaga saya selama ini.
(Semasa percutian di Tongyeong)
Awak pukul sayakah?
Hei, Eunbi.
Sedarlah.
Apa yang Oh Jeonga,
yang awak lindungi buat
semasa awak dibuli?
Tak kita betapa
awak ganggu saya,
saya percaya saya betul.
Apa yang dia merepek?
Sedarlah, ya?
Kenapa awak cuba marah kawan?
Awak tak boleh jaga diri pun.
Impiannya untuk jadi guru.
Tapi
boleh orang yang dibuang
kerana pukul seseorang
jadi guru?
Tak mungkin.
Apa budak lain akan
belajar daripada awak?
Bukan?
Dulu,
saya rasa semuanya salah saya
jadi saya tak boleh
buat apa-apa.
Saya tak boleh hadapi Eunbi
atau kembali
ke sekolah tempat Suin mati.
Eunbi! Bangun!
Eunbi. Oh tidak!
Eunbi!
Eunbi, buka mata awak.
Eunbi! Bangun! Eunbi.
Eunbi!
Ada sesiapa di sana? Tolong...
Ada sesiapa di sana?
Sesiapa hubungi 911!
Awak dapat hubungi keluarganya?
Tak. Dia bangun, tapi
dia tak ingat apa-apa.
Namanya, umur, alamat
dan benda-benda lain.
Kami dah hubungi polis.
Saya cuma fikir
saya patut merana
seperti Suin dan
Eunbi
sehingga saya betulkan keadaan.
Tak, mungkin
saya nak lari daripada Suin.
Saya alami masa sukar
sejak Suin mati.
Saya asyik terfikir
salah apa saya buat,
jadi saya rasa takut.
Tapi
semasa saya lihat
muatan dalam lama sekolah,
saya sedar yang
kalau tak buang duri,
luka itu akan
akhirnya
ia akan dijangkiti.
(Semua yang duduk
diam itu pembunuh)
Kasihan awak.
Saya tak boleh bayangkan
betapa sukarnya bagi awak.
Saya benci kerana
saya tak tahu apa-apa.
Saya rasa teruk sangat.
Eunbyeol.
Saya benar-benar minta maaf.
Tak, mak.
Maafkan saya.
Eunbyeol.
Saya pandang awak
dengan dekat sekarang,
tapi saya masih tak percaya.
Saya pun.
Awak tahu
ada banyak perkara saya
nak buat dengan awak.
Mari kita buat semua,
satu demi satu.
Saya rasa gembira.
Saya risau mak akan marah saya.
Tentulah awak patut dimarahi.
Tunggulah awak dah sihat.
- Masuk. / - Terima kasih.
- Duduk. / - Terima kasih.
Terima kasih kerana uruskan
perkara menjengkelkan itu.
Tak perlu. Ia perkara kecil.
Saya dengar awak
mungkin dapat pencalonan.
Tahniah.
Ya, saya rasa begitu.
Tolong sokong saya.
Bukan itu Soyeong?
Saya gembira ada pelajar
baik masuk sekolah kami.
Saya gembira atas bantuan awak,
tapi saya tak boleh
derma untuk kempen awak.
Seperti awak tahu,
duit yayasan bukan milik saya.
Saya ingat saya boleh
bincang dengan awak,
tapi awak tak fleksibel.
Ini tak berkaitan, tapi
ada khabar angin tentang
Soyeong, jadi saya siasat.
Rupa-rupanya di Tongyeong,
dia bunuh pelajar lain
sampai dia bunuh diri.
Sekarang ia jadi masalah
kalau pindah anak
atas sebab palsu.
Awak akan jadi okeykah?
Kenapa tak lupakan saja tentang
pertolongan awak untuk saya?
Saya akan buat begitu.
(Laporan Bedah Siasat)
Awak tahu
saya siasat kes Jeong Suin dan
saya perasan sesuatu menarik.
Apa pendapat awak?
Ia lain daripada
laporan bedah siasat biasa.
Saya dapati pemeriksa
perubatan dah letak jawatan.
Tapi kalau nak cari dia,
ia bukan sukar.
- Pendakwa Raya Kang. / - Baik.
Cuba fikirkannya
dan hubungi saya.
Hei.
Jangan pandang saya.
Awak kelihatan seperti saya,
saya rasa pelik.
Saya rasa begitu.
Pasti lama nak biasakan diri.
- Seriuslah. / - Seriuslah.
Hei, jangan ikut saya.
- Ia kelakar. / - Ya.
Eunbyeol.
Terima kasih kerana
selamatkan saya.
Lupakannya.
Serta
terima kasih kerana
awak kembali hidup.
Apa awak nak?
Eunbyeol.
Pergi kembali ke sekolah.
Macam mana dengan awak?
Saya nak dapatkan nama kembali.
Saya akan tunjuk pada semua
yang ada banyak saya boleh buat
sebagai Lee Eunbi.
Supaya awak tak perlu lagi rasa
bersalah atau risaukan saya.
Okey.
Saya tak akan
lari lagi juga.
Ada sesuatu
saya perlu buat
sebelum terlambat.
Awak maksudkan Jeong Suin, kan?
Ya.
Saya tahu
ia bukan mudah.
Awak tak suka?
Ada masanya
saya nak tinggalkan semua.
Apa saya nak ialah
untuk awak sedar
perasaan sebenar awak.
(Go Eunbyeol)
(Saya mula...)
Kalau tak nak jumpa saya,
mulakan rehabilitasi cepat.
Saya tak akan ganggu awak lagi.
(Saya mulakan rehab semal...)
Hei.
- Eunbyeol. / - Eunbyeol.
- Apa khabar? / - "Apa khabar?"
Kenapa dengan dia?
Saya maksudkan malam tadi.
Saya rindukan awak berdua.
Awak buat benda jahat, kan?
Betul.
Awak nampak kami di sekolah,
tapi awak rindukan kami?
Itu... Saya ada wajah yang
awak tak akan puas lihat.
Awak sombong.
Awak nak ke mana?
Dia malu dengan awak.
Eunbyeol.
Saya dengar daripada
pejabat guru yang
Eunbyeol akan pindah esok.
Apa? Tak mungkin.
Dia tak kata apa-apa pagi ini.
Tak, saya dengar
naib pengetua beritahu En. Kim.
- Bukan? / - Ya, saya dengar.
Tak mungkin.
Dia pasti beritahu kami.
Kami berjalan
bersama ke sekolah.
Dia betul.
Eunbyeol akan pindah.
Rasanya ini hari terakhir saya
akan lihat Eunbyeol di sini.
Jadi saya sediakan
hadiah perpisahan.
Apa dia?
Saya beritahu yang Lee Eunbi
daripada artikel internet
masih hidup.
Awak rasa di mana dia?
Di mana dia?
Gadis awak percaya Go Eunbyeol
ini ialah Lee Eunbi.
Apa yang awak merepek?
- Apa lagi? / - Berapa
lama dia nak teruskan ini?
Tolonglah berhenti, boleh?
Hei, Kang Soyeong.
Saya dah suruh awak berhenti.
Berhenti buat cerita.
Apa yang dia merepek?
Daripada jadi
anak yatim dan terbuang
Lee Eunbi yang dibuang sekolah
pura-pura jadi Go Eunbyeol.
Dia pura-pura hilang ingatan.
Cuba fikirkannya.
Walaupun dia hilang ingatan,
dia banyak berubah.
Awak tak rasa ia pelik?
Soyeong.
Saya minta maaf tapi
awak salah dengan kedua-duanya.
Pertama,
saya tak akan pindah keluar.
Kedua,
saya Go Eunbyeol.
Awak ada bukti?
Kenapa saya perlukan itu?
Awak perlukan bukti
kalau awak Kang Soyeong?
Betulkah?
Tapi saya ada bukti
awak bukan Eunbyeol.
Awak dah tahu.
Biar saya lihat.
(Servis Forensik Korea)
Ini tulisan Go Eunbyeol
berbanding awak.
Kalau ini tak cukup,
awak nak periksa cap jari awak?
Saya boleh tulis di sini
dan beri awak cap jari,
tapi kita tak perlukannya,
sebab saya dah ingat.
Sekarang giliran saya tanya.
Apa
awak buat pada kembar saya?
Awak selalu hina dia dan
tarik rambutnya depan orang.
Buang sampah ke atasnya.
Tuduh dia atas
sesuatu dia tak buat.
Seseorang mati sebab awak.
Tapi awak tak peduli pun.
Awak langsung tak malu.
Apa?
Balas keganasan
dengan keganasan itu
bukan cara saya.
- Wah. / - Hebatnya.
Bagus.
Taegwang,
awak ubah gaya rambut awak.
Sijin tinggalkan awak?
Aduh.
Bertenang. Buat baik.
Masuk.
Helo.
Saya Go Eunbyeol
dari kelas 2-3.
Berani seorang pelajar
masuk ke pejabat pengarah?
Pelajar lain mungkin tak ada
sebab nak jumpa awak sebab
jarang pengarah sendiri paksa
seorang pelajar pindah keluar.
- Pelajar! / - Saya
tak boleh berpindah.
Tidak.
Saya tak akan berpindah.
Awak ingat sekolah ini apa?
Kalau perlu, buat perbicaraan
disiplin sekali lagi.
Saya tak ada sebab nak pergi.
Oh tuhan.
Saya dah bosan.
Apa?
Hei, Eunbyeol. Melihat cara
awak layan Taegwang,
awak pasti betul dah ingat.
Saya terkejut tadi.
Soyeong nak pukul Eunbyeol
dan Eunbyeol tolak
bahu Soyeong begini.
Apa lagi Soyeong rancang
nak buat pada awak?
Saya tak suka dia.
Tak apa.
Dia boleh buat sesuka hatinya.
Saya langsung tak takut.
Hei.
Bumbung.
Bumbung!
Hei.
Kenapa awak elak daripada saya?
Apa?
Saya dah beritahu hari itu
saya cuma...
- Cuma... / - Cuma apa?
- Cakaplah di sini. / - Apa?
Cakaplah.
Soyeong ganggu awak lagi?
Awak okey sendirian?
Tentulah.
Hei.
Awak sedar awak nampak
tak okey langsung?
Awak nak mati?
Hei, Taegwang.
Hei.
Saya fikir bukan-bukan,
jadi diamlah.
Fikir apa?
Hei. Jangan sentuh saya.
Kenapa dengan awak?
Awak berkelakuan seperti Eun...
Apa khabar,
Gong Taegwang?
Saya memang Eunbyeol.
Awak dah banyak berubah.
Awak Eunbyeol?
Betul? Awak memang Eunbyeol?
Apa sedang berlaku?
Saya dengar
awak membantu Eunbi...
Macam mana dengan Eunbi?
Mana Eunbi?
- Apa? / - Di mana dia?
Eunbi!
Eunbyeol...
Mak belum biasa lagi.
Mak,
saya betul-betul okey.
Ambil masa mak.
Maaf mak tak beri nama sebenar
awak lebih awal.
Mak akan betulkan
sijil kematian itu dulu.
Kita ambil selangkah
demi selangkah.
Saya rasa seperti bermimpi.
Saya rasa sangat gembira,
jadi berhenti buat muka begitu.
Okey.
Mulai sekarang,
mak dan Eunbyeol,
dan awak, Eunbi,
akan hidup bahagia bersama.
Kita lupakan masa silam
yang menyakitkan, okey?
Saya gembira awak mulakan
sebelum terlambat.
Apa yang utama kembalikan
pergerakan dulu,
tapi sebab awak seorang atlet,
saya rasa awak boleh buat
bersama dengan pembinaan otot.
Ia sukar, tapi pastikan
awak datang kerap.
Baiklah.
Cik Ahn,
awak dengar Menteri Pendidikan
akan hantar pembantu guru
yang berbahasa Inggeris, kan?
Ya. dia akan bermula
sebaik saja habis latihan.
Tolong jaga dia dengan baik.
Baik, tuan.
Cik Jeong,
boleh kita bercakap?
Ya, tuan.
Awak ada bukti saya
yang muat naik benda itu?
Saya dapat tahu yang
guru pelatih matematik
itu ialah
kakak pelajar, Jeong Suin,
yang mati tahun lepas.
Awak kakak Jeong Suin, kan?
Kenapa awak sembunyikan itu?
Awak tak pernah tanya.
Maksud saya
cuba fikirkannya.
Satu muatan tentang pelajar
yang mati kecohkan sekolah dan
rupa-rupanya kakak pelajar itu
guru pelatih di sekolah.
Maksud saya,
ia sangat jelas.
Bawa bukti.
Kita boleh failkan
aduan kepada universiti
yang awak pilih sekolah kami
atas sebab yang tak betul.
Pergi saja dengan senyap.
Cik Jeong.
Saya hantar mesej tak matang
dan ugut orang.
Saya nak awak semua ingat Suin,
dan merana juga.
Awak kata cara saya salah, kan?
Saya buat itu
agar awak pun terluka.
Betul bukan saya yang
muat naik itu.
Saya tahu
sebab saya yang buat.
Saya akan beritahu hal sebenar
agar awak tak dihalau.
Tak apa.
Tak penting siapa muat naik.
Saya dihalau kerana
saya kakak Suin.
Maafkan saya.
Saya akan buat semampu saya.
(Rumah Cinta)
Saya akan masuk sendiri.
Rajin.
Ini saya.
Betulkah
itu awak, Eunbi?
Ya.
Eunbi.
- Eunbi. / - Eunbi!
Lihat? Saya dah kata
dia belum mati.
Tak, awak mati dan kembali
sebab awak baca
surat saya, kan?
Surat?
Yeongho tulis
surat setiap hari
minta awak kembali
dan gantung di Pokok Harapan
di sekolah.
Yakah?
Awak pergi sebab
kami buat awak susah, kan?
Yeongho dan Seungmin
jadi baik dan tak akan
buat masalah lagi.
Bukan begitu.
Serta
saya akan lebih membantu awak.
Jadi tolong
jangan tinggalkan
kami lagi, okey?
Okey.
Maafkan saya, semua.
Maafkan saya.
Awak perlu buat begini?
Maafkan saya, mak.
Tapi
saya perlu uruskan
benda di sini.
Okey.
Mak melebih-lebih.
Awak akan kembali, kan?
Ke rumah kita di Seoul.
Okey, mak faham.
Mak balik dulu.
Ambillah beberapa hari.
Okey, mak.
Taegwang?
Hei, Eunbi. Kenapa awak...
Taegwang.
Macam mana awak berada di sini?
Macam mana lagi? Saya naik bas.
Kenapa?
Kenapa dengan awak?
Kenapa awak di sini?
Ia terjadi begitu.
"Ia terjadi begitu"?
Itu saja? Ia dah berakhir?
Awak rasa ia berakhir
kalau awak lari tanpa
ucap selamat tinggal?
Taegwang,
saya tak akan balik langsung.
Awak bergurau?
Kalau awak di sini
selama-lamanya, saya marah.
Aduh.
Jangan ganggu Eunbi!
Apa?
Bukan begitu, semua.
Kami nampak awak
jerit pada Eunbi.
Dia orang jahat, kan?
Hei, itu...
Bertenang.
Awak bertenang.
Makan cepat dan pergi.
- Saya perlu pergi? / - Yalah.
Awak ada sekolah esok.
Saya rasa saya terlalu baik
kebelakangan ini.
Saya tak biasa pergi sekolah.
Hei.
Kenapa awak masih berjaga?
Bangun. Satu, dua...
Awak dah berus gigi?
Seungmin, pergi bilik air,
berus gigi dan tidur.
Okey.
Yeongho dan Rajin,
pergi tidur sekarang.
Okey.
Kalau tak pergi dalam sejam,
awak akan terlepas
bas terakhir.
Benarkah?
Okey.
Jadi,
awak gembira Eunbyeol
dah kembali?
Ya.
Sangat gembira
sampai tak percaya.
Dia langsung tak berubah.
Macam mana?
Dia suka
pukul orang.
Saya dipukul hari ini.
Macam mana dengan awak?
Apa?
Apa awak nak buat sekarang?
Saya tak tahu.
Saya rasa ini tempat saya,
tapi saya juga rasa patut
kembali ke Seoul.
Satu perkara yang pasti
ialah mulai sekarang, tempat
saya ialah untuk saya pilih,
dan bukan orang lain.
Pilihlah,
tapi beritahu awak nak ke mana.
Awak patut pergi sekarang.
Baik.
Hei.
Taegwang.
Saya dah lama
tunggu nak cakap ini.
Terima kasih
untuk selama ini.
Kerana benarkan saya
tak tipu pada awak dan
jadi orang pertama panggil saya
dengan nama saya,
dan selalu buat saya ketawa.
Serta
saya minta maaf tak dapat
kembalikan perasaan
awak kepada saya.
Hei.
Cukuplah.
Selamat tinggal,
Gong Taegwang.
Tapi
awak tahu sesuatu?
Apa?
Saya terlepas bas terakhir.
Apa?
Hei.
Awak kata awak tahu semuanya.
Berapa lama awak
nak terus begini?
Sampai awak berhenti
minta maaf untuk semuanya.
Gembira?
Oh ya,
nak saya buat juga?
Berus gigi saya?
(Go Eunbyeol)
Hei, Ian.
Hei.
Apa awak nak
cakap lewat begini?
Hei.
Saya perlu alasan
untuk jumpa awak?
Apa?
Betul.
Saya ragu-ragu sebab
takut awak salah faham,
tapi saya dah mulakan
rehabilitasi fizikal.
Rehabilitasi fizikal apa?
Untuk bahu sayalah.
Bahu awak?
Tapi kenapa saya salah faham
dengan awak buat rehabilitasi?
Apa-apalah.
Sebab awak asyik cakap
benda dungu seperti
kalau saya mulakan rehab,
awak tak akan ganggu saya
dan awak akan hilangkan diri.
Hei, Ian.
Kenapa dengan awak?
Bahu itu nyawa perenang.
Macam mana awak tercedera?
Awak patut lebih berhati-hati.
Hei. Awak...
Kenapa awak cakap begitu?
Awak tak tahu macam mana
saya kemalangan?
Ian.
Di percutian sekolah itu,
saya rasa bersalah kerana pergi
daripada awak begitu saja.
Saya tak patut fikirkan
tentang seseorang...
Awak...
Apa sedang berlaku?
Hei, sakitlah.
Lepas.
Awak...
Maafkan saya.
Awak berhak marah.
Saya tak akan marah
dan rasa jengkel,
atau pukul awak sampai
awak tak marah lagi.
Saya maksudkannya.
Saya berjanji.
Eunbyeol.
Ya,
ini saya.
Lama tak jumpa, Ian.
Saya tak nak bergurau.
Apakah...
Awak tahu betapa...
Macam mana saya nak terima ini?
Ada sesuatu saya
tak boleh beritahu awak.
Saya akan beritahu
awak perlahan-lahan.
Hei.
Saya kata saya minta maaf.
- Eunbyeol. / - Saya pun marah,
dan saya rasa bersalah!
Jadi tolong faham.
Itu saja awak boleh cakap?
Walaupun awak hilangkan diri,
dan apabila awak muncul semula?
Awak tak fikir apa perasaan
saya ingat awak dah mati?
Atau orang saya ingat dah mati
tiba-tiba muncul depan saya?
Awak tak pernah fikir, kan?
Hei.
Saya mungkin budak pentingkan
diri, tak bertimbang rasa,
tapi tolonglah.
Awak tak patut buat begini!
Kenapa awak marah?
Baik.
Awak selalu begini.
Kita katakan saya lebih risau
daripada sepatutnya
tentang awak.
Saya gembira dan
bersyukur awak dah kembali
dengan selamat.
Tapi saya tak boleh
senyum untuk awak.
Maaf.
En. Kim.
Hai, Eunbyeol.
Saya sudah
ingat kembali.
Memandangkan saya ingat,
saya tak akan lari lagi.
Saya nak minta maaf pada Suin.
- Eunbyeol. / - Sejujurnya,
sebelum saya hilang ingatan,
saya benci datang sekolah.
Saya rasa takut.
Sejak malam itu setahun lepas,
apabila letak tangan
atas bahu Suin,
dia asyik ikut saya.
Di sekolah,
di jalan,
dan di rumah.
Dia ada di mana-mana.
Maafkan saya.
Saya rasa takut
pelajar lain akan pandang saya
seperti mereka pandang dia.
Saya tak boleh putar masa
tak kira betapa saya menyesal.
Tapi
saya nak beritahu hal sebenar.
Awak juga, kan?
Ya.
Saya minta maaf kerana buat
awak lalui ini kerana
saya tak cukup cekap.
Saya akan betulkan keadaan.
(Agensi Polis Bandar Seoul)
Eunbi!
Hei!
Awak tak nak bangun?
Sini!
Satu kosong!
Gol!
Hei, Eunbi.
- Eunbi. / - Hai Eunbi!
Pergilah main.
Apa awak buat? Ayuhlah.
Mari kita main!
Itu Eunbi! Eunbi!
Beri sini!
Awak tak boleh kalahkan saya!
Ian,
ingat semasa awak tanya
kenapa saya tak beritahu hal
sebenar sebaik saya ingat?
Saya pasti dah tahu
kalau saya beritahu awak,
kita akan jadi begini.
Hei.
Sampai bila saya patut
berhati-hati dengan awak?
Sejak bila awak
risaukan orang lain?
Awak fahami saya.
Tapi macam mana
bahu awak tercedera?
Ia satu kemalangan.
Kemalangan apa?
Semasa latihan?
Tak, bukan begitu.
Awak patut berhati-hati.
Ini masa yang
penting bagi awak.
Tapi di mana
Eunbi sekarang?
Di Tongyeong.
Rumah Cinta tempat dia tinggal.
Tongyeong?
Dia balik buat selama-lamanya?
Saya tak tahu.
Mak dan saya tak sabar menunggu
Eunbi buat keputusan.
Kalau dia ada ingatan indah
di sini, dia akan kembali.
Kalau tak,
saya rasa dia akan tinggal
di Tongyeong.
Macam mana dia kepada awak?
Eunbi rasa
sukar di sinikah?
Sukar?
Sedangkan ada yang risikokan
nyawa untuk lindungi dia?
Jadi
Cik Lee Eunbi
pulang ke Tongyeong?
Patutlah.
Saya tertanya-tanya kenapa
pelajar terbuang itu yakin.
Oh, tuhan.
Kasihan Ian, apa awak nak buat?
Hei, Soyeong.
Apa awak cuba katakan?
Awak tahu?
Ian tinggalkan pertandingan
dan berlari kembali ke sekolah
semasa dia kemalangan.
- Apa? / - Awak fikir dia buat
itu untuk selamatkan siapa?
Dia dah tahu dia Lee Eunbi
dan bukan Go Eunbyeol masa itu.
Apa yang dia merepek?
Hei, Ian.
Saya ada soalan.
Siapa agaknya?
Go Eunbyeol
atau Lee Eunbi?